انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Determination of the biological role of rainbow trout, Oncorhynchus mykiss, in waste production after consumption of a commercial feed تعیین تغییرات کیفی آب، تولید متابولیت‌ها و روند تجزیه زیستی مواد آلی دفعی در وزن‌های مختلف ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان،Oncorhynchus mykiss 1 12 210347 FA غلامرضا رفیعی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. 0000-0002-0621-8890 محمدامین زرینی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. Journal Article 2024 09 06 In aquaculture, determining the production process of metabolites and changes in water quality and biodegradation according to the cultured species plays an important role in determining the capacity of the cultured systems and how to set the appropriate environmental conditions for the cultured species. Therefore, Therefore, in this study, in a completely randomized design, rainbow trout (O<em>ncorhynccus mykiss</em>) in four groups with an average weight of 20±3, 5±50, 9±100 and 10±200 g (SD±mean) were introduced to 300 liter fiberglass tanks (200 liters) as experimental treatments with three replications and fed commercial food for three days. Then the fishes were separated from the tanks and the biodegradation process of their metabolites was investigated. When the fish were present in the tanks and the ammonia was excreted from them, the concentration of ammonia in the water increased significantly until the third day of the experiment, but after the fish were collected, the ammonia excretion stopped. Following the nitrification phenomenon, the concentration of nitrite and then the nitrate increased and the nitrate accumulated in the water and its concentration increased over the time.  In the continuation of the experiment, due to the phenomenon of nitrification, the concentration of nitrite and nitrate increased. The phosphorus content of water (during the experiment) was significantly different among treatments (except the first and fourth weights) (<em>P</em><0.05). An increase in electrical conductivity (between the starting and third days) was completely evident during the first three days of the experiment, but after the collection of fish, its increase continued with a lower intensity.  Significant difference was observed in total hardness value among different fish weights (<em>P</em><0.05). Other elements such as sulfate, calcium, magnesium, potassium, sodium, iron, manganese, molybdate, and total hardness were also measured. However, some of them were produced in relatively small quantities by fish, or were insignificant in the diet. For this reason, their concentration in water was negligible, or their changes did not follow a specific law over time. The results of this study showed that, it is possible to measure the amount of nutrients produced in the consumed food unit and to maintain the water quality, the waste can be removed from the water as soon as possible so that it does not increase the concentration of pollutants in the water. According to the rates of food consumetion, temperature of the water and changes in water quality, it is possible to estimate the rate of biodegradation of organic matter and metabolite production in a culture system of rainbow trout. در آبزی‌پروری تعیین روند تولید متابولیت‌ها و تغییرات کیفیت آب و تجزیه زیستی، با توجه به گونه پرورشی، نقش مهمی در تعیین ظرفیت سیستم‌های پرورشی و چگونگی تنظیم شرایط محیطی مناسب برای رشد آبزیان دارد. بنابراین در این پژوهش، ماهیان قزل­آلای رنگین‌کمان (<em>Oncorhynccus mykiss</em>) در چهار گروه­ با میانگین وزنی 3±20، 5±50، 9±100 و 10±200 گرمی (sd±میانگین)، به‌عنوان تیمارهای آزمایش در سه تکرار به مخازن 300 لیتری از جنس فایبرگلاس (حجم آبگیری به‌میزان 200 لیتر) معرفی و به‌مدت سه روز با غذای تجاری تغذیه شدند. سپس ماهیان از مخازن جدا شدند و روند تغییرات کیفی آب و تجزیه زیستی متابولیت‌های تولیدی مورد بررسی قرار گرفت. با تغذیه ماهیان و ترشح آمونیاک توسط ماهی، میزان غلظت آمونیاک در آب تا روز سوم آزمایش افزایش چشمگیری داشت و با خروج ماهیان از مخازن پرورشی، افزایش آمونیاک متوقف شد. در ادامه، غلظت نیتریت و سپس نیترات افزایش یافت. میزان افزایش فسفرکل موجود در آب (در طول زمان آزمایش) بین وزن‌های مختلف (به‌جز وزن اول و چهارم) با یکدیگر متفاوت بود. در طی سه روز اول، تفاوت معنی‌داری در وزن­های دوم و سوم، بین زمان شروع و روز صید (روز سوم) مشاهده نشد (0/05<<em>P</em>). در وزن اول در میزان فسفر کل موجود در آب، کاهش قابل توجهی مشاهده شد. در وزن چهارم، تولید فسفر نیز زیاد بود و نسبت به فسفر اولیه، تفاوت معنی‌داری داشت (0/05><em>P</em>). افزایش میزان هدایت الکتریکی طی سه روز اول (بین زمان‌های شروع و سوم)کاملاً مشهود بود (به‌جز وزن اول) ولی پس از جمع‌آوری ماهیان، افزایش آن با شدت کمتر ادامه ­یافت. با شروع تغذیه ماهیان سختی کل روند افزایشی داشت. همچنین از زمان قطع غذادهی و جمع‌آوری ماهیان، روند افزایشی ترکیبات نیتروژن‌دار متوقف و دچار نوسانات جزئی گردید. بین مقادیر سختی­کل برای وزن­ های مختلف ماهیان، تفاوت معنی‌داری مشاهده شد (0/05><em>P</em>). با توجه به مقدار غذای مصرفی و میزان دمای آب، روند تغییرات کیفیت آب و سرعت تجزیه زیستی در سیستم پرورشی مشخص شد. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210347_9bd329d6922fab3d2ed356b9aa9db1c4.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Adaptability, growth and efficiency of feeding with different diets and salinities in Shirbout, Arabibarbus grypus (Heckel, 1843) سازگاری، رشد و کارایی غذایی با جیره ها و شوری های مختلف در ماهی شیربت، Arabibarbus grypus (Heckel, 1843) 13 20 210348 FA محدثه مجیدی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. 0009-0000-0328-2566 محمدعلی نعمت الهی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. 0000-0003-1748-1958 غلامرضا رفیعی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. 0000-0002-0621-8890 Journal Article 2024 08 13 <em>Arabibarbus grypus</em> (Heckel, 1843) is one of the native and valuable fishes of western and southwestern regions of Iran, especially Khuzestan province. The aim of this research is to measure feeding efficiency and gradual adaptation of Shirbout fish in different salinity. In this experiment, the survival rate, growth rate and feeding efficiency were measured in 4 levels of salinity (5, 15, 10, 20 g/L), with an average fish weight of 50.27±0.18 g for 2 weeks. In order to evaluate feeding behavior and tendency, Shirbout fish were fed and examined for 6 weeks with an average weight of 66.95±0.49 grams, at a daily rate of 5% of body weight with 4 treatments, including feeding with 60% pelleted alfalfa, pelleted common carp feed, Floating extruded common carp feed and floating extruded trout feed. In the study of feeding efficiency in different salinities, the fish continued to live up to 15 g/L salinity, but growth and feeding were not observed in any of the treatments. The results of feeding functions showed that the Shirbout fish prefers to feed from the bottom when choosing its type of food in captivity, but among the different diets examined, trout diet is more attractive for fishes (average eating time 11.82±0.10 min. In examining the effectiveness of the feeds, the results showed that the average daily growth rate in feeding with trout diet was 1.32±0.25 g per day and feed conversion ratio (FCR) was 1.53±0.29, which showed a significant difference compared to other treatments. Also, the chemical composition of the carcass had a higher protein content when fed with trout diet. ماهی شیربت <em>Arabibarbus grypus</em> یکی از ماهیان بومی و با ارزش مناطق غرب و جنوب غربی ایران به‌ویژه استان خوزستان است. هدف از انجام این تحقیق بررسی عادت­پذیری تدریجی به شوری در ماهی شیربت می­باشد. در این آزمایش بازماندگی، رشد و کارایی خوراک در ماهی­های شیربت با 4 سطح شوری (5، 10، 15، 20 گرم بر لیتر) با میانگین وزنی 0/18±50/27گرم به‌مدت 2 هفته مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی نحوه و تمایل غذاگیری، ماهیان شیربت به‌مدت 6 هفته با میانگین وزنی 0/49±66/95گرم به‌میزان روزانه 5٪ وزن بدن با ۴ تیمار که شامل تغذیه با یونجه پلت­شده 60%، خوراک کپورمعمولی پلت­ شده، خوراک کپورمعمولی اکسترود­شده شناور و خوراک قزل­ آلا اکسترود‌شده شناور غذاددهی و مورد بررسی قرار گرفتند. در بررسی عملکردهای تغذیه ­ای در شوری ­های مختلف، ماهی­ ها تا شوری 15 گرم بر لیتر به حیات خود ادامه دادند اما رشد و تغذیه در آنها مشاهده نشد. نتایج حاصل از بررسی سنجش کمی و کیفی غذاگیری نشان داد که ماهی شیربت در انتخاب نوع غذای خود در شرایط اسارت، ترجیح می‌دهد از کف غذاگیری کند اما در بین جیره­های مختلف مورد بررسی، جیره ماهی قزل­آلا جذابیت بیشتری در غذاگیری برای این ماهی داشت (میانگین زمان غذاگیری 0/10±11/82دقیقه). در بررسی کارایی جیره ­ها نتایج نشان داد؛ میانگین نرخ رشد روزانه در تغذیه با جیره ماهی قزل­ آلا در ماهیان شیربت 0/25±1/32 گرم در روز و ضریب تبدیل غذایی (FCR) 1/53±0/29 بود، که نسبت به سایر تیمارها اختلاف معنی ­داری را نشان داده­ است. همچنین ترکیبات شیمیایی لاشه در تغذیه با جیره غذایی قزل ­آلا از میزان پروتئین بالاتری برخوردار بود. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210348_acf29e2204e00ed91b8847955a5a3288.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Pattern of bioaccumulation of heavy metals metals in muscle tissues and hepatopancreas of blue swimming crab (Portunus segnis) and sediments in the northern coast of Makoran sea بررسی الگوی تجمع زیستی فلزات سنگین در بافت‌های عضله و هپاتوپانکراس خرچنگ شناگر آبی (Portunus segnis) و رسوبات در سواحل شمالی مکران 21 35 210349 FA آمنه رنگیدن گروه زیست‌شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی وعلوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. مهران لقمانی گروه زیست‌شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی وعلوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. محمد منصور توتونی گروه زیست‌شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی وعلوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. Journal Article 2024 07 15 Today, heavy metals are one of the most important toxic pollutants in the ecosystem of aquatic systems, and aquatic animals are exposed to these pollutants. Bioaccumulation of heavy metals in aquatic animals is considered a serious risk in the human food chain. The aim of this research is to investigate the accumulation of cadmium, lead and tin metals in the sediments and in the soft tissue (muscle and hepatopancreas) of the blue swimming crab (<em>Portunus segnis</em>) in the Makoran sea (Tis, Bris and Pozm). 18 samples were collected in the winter of 2019 and transferred to the laboratory. After performing biometrics, preparing and digesting the samples, the concentration of heavy metals was read by an atomic absorption spectrometer. The research results showed that in all stations, tin metal concentration in hepatopancreas was more than in muscle and there was a statistically significant difference between the stations (<em>P</em><0.05). The concentration of cadmium and lead metal between the stations was not significant. Lead metal was more in muscle than in hepatopancreas, although the difference was very low. However, cadmium, like tin, was obtained more in the hepatopancreas than in the muscle. The overall mean accumulation of heavy metals tin, lead and cadmium in muscle tissue was 9.33±4.5, 0.88±0.4 and 0.065±0.017 respectively; in hepatopancreas tissue 16.75±8.4, 0.37±0.13 and 0.08±0.009; in the sediment, it was 125±12.21, 8±0.32 and 0.14±0.0024 micrograms per gram of dry weight. According to the results, the accumulation pattern for heavy metals in all three studied areas, in tissue and sediment, was obtained as tin>lead>cadmium. In hepatopancreas tissue, which is a detoxifying tissue, a higher concentration of metals was accumulated than in muscle. Comparing the concentration of metals in the blue swimming crab muscle of the study area with international standards (WHO, FAO, FDA and NSHF) showed that the concentration of all three studied metals was lower than all the standards. Therefore, the consumption of the muscle of the blue swimmer crab in the study area does not have any risk. Comparing the results of this study with sediment quality standards showed that cadmium and lead metal had lower concentrations than sediment quality standards. Therefore, it can be concluded that the concentration of metals in the study area was not a threat to the organisms of that area. امروزه، فلزات سنگین از مهم‌ترین آلاینده‌های سمی در بوم‌سامانه‌های آبی هستند و آبزیان در معرض این آلاینده‌ها قرار دارند. تجمع زیستی فلزات سنگین در آبزیان یک خطر جدی در زنجیره‌ غذایی انسان محسوب می‌شود. هدف از این تحقیق، بررسی تجمع فلزات کادمیوم، سرب و قلع در رسوبات و در بافت نرم (عضله و  هپاتوپانکراس) خرچنگ شناگر آبی (<em>Portunus segnis</em>) در دریای مکران (تیس، بریس و پزم) است. به این منظور، تعداد 18 نمونه خرچنگ در زمستان سال 1399 جمع‌آوری و به آزمایشگاه منتقل گردید. پس از انجام زیست‌سنجی، آماده‌سازی و هضم نمونه‌ها صورت گرفت و غلظت فلزات سنگین توسط دستگاه طیف‌‌سنج جذب اتمی قرائت شد. نتایج تحقیق نشان داد که در تمام ایستگاه‌ها، غلظت فلز قلع در هپاتوپانکراس بیش از عضله بود و اختلاف آماری معنی‌دار بین ایستگاه‌ها وجود داشت (0/05><em>P</em>). غلظت فلز کادمیوم و سرب بین ایستگاه‌ها معنی­ دار‎ نبود. فلز سرب با وجود تفاوت بسیار ناچیز، در عضله بیش از هپاتوپانکراس بود. اما، کادمیوم، همانند قلع در هپاتوپانکراس بیشتر از عضله به‌دست آمد. میانگین کلی تجمع فلزات سنگین قلع، سرب و کادمیوم در بافت عضله به‌ترتیب 4/5±9/33، 0/4±0/88 و 0/017±0/065؛ در بافت هپاتوپانکراس 8/4±16/75، 0/13±0/37 و 0/009±0/08؛ در رسوب نیز 12/21±125، 0/32±8/3 و 0/0024±0/14 میکروگرم بر گرم وزن خشک بود. طبق نتایج، الگوی تجمع برای فلزات سنگین در هر سه منطقه مورد مطالعه، در بافت و رسوب به‌صورت قلع>سرب>کادمیوم به‌دست آمد. در بافت هپاتوپانکراس که یک بافت سم‌زدا است، غلظت بیشتری از فلزات نسبت به عضله تجمع یافت. مقایسه غلظت فلزات در عضله خرچنگ شناگر آبی منطقه مورد مطالعه با استانداردهای بین‌المللی (WHO، FAO، FDA و NSHF) نشان داد که غلظت هر سه فلز مورد مطالعه نسبت به تمامی استانداردها پایین‌تر بوده است. بنابراین، مصرف عضله خرچنگ شناگر آبی منطقه مورد مطالعه خطری در بر نداشته است. مقایسه نتایج این مطالعه با استانداردهای کیفیت رسوب نشان داد که فلز کادمیوم و سرب نسبت به استانداردهای کیفیت رسوب، غلظت کمتری داشت. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که غلظت فلزات در منطقه مورد مطالعه تهدیدی برای موجودات آن منطقه نبوده‌اند. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210349_9f62ac056d5d945943df8c916af38800.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 The effects of single and combined use of Lactobacillus rhamnosus and formic acid on growth, digestive enzymes, immunity and resistance to Aeromonas hydrophila bacteria in zebra fish (Danio rerio) اثرات بکارگیری منفرد و توأم لاکتوباسیلوس رامنوسوس (Lactobacillus rhamnosus) و فرمیک اسید بر شاخص‌های رشد، فعالیت آنزیم‌های گوارشی، ایمنی و مقاومت در برابر باکتری Aeromonas hydrophila در گورخر ماهی (Danio rerio) 36 45 210350 FA ابوالفضل رزاق پور گروه شیلات، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران. سمیه بهرام گروه شیلات، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران. سید روح الله جوادیان گروه شیلات، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران. Journal Article 2024 08 31 The present study aimed to investigate the impacts of individual and combined usage of <em>Lactobacillus rhamnosus </em>(LR) and formic acid (FA) on the growth, digestive enzymes, immunity, and resistance to <em>Aeromonas hydrophila</em> bacteria in zebra fish (<em>Danio</em> <em>rerio</em>). A total of 240 zebra fish with an average weight of 68.2±2.4 mg was distributed into 12 tanks, with each tank containing 20 fish and fed with basic diet (T0), 1×10⁸ CFU (T1), 0.3% FA (T2), and both LR and FA (T4) for a duration of eight weeks. The results indicated that the experimental diets had a significant effect on final weight, weight gain, specific growth rate, and survival rate. Fish fed with LR and FA bacteria (T1, T2, and T3) exhibited higher final weights compared to those in the control group (<em>P</em><0.05). A notable difference in lipase and protease enzyme activity was observed among different experimental treatments; notably, T3 demonstrated the highest activity levels compared to other treatments (<em>P</em><0.05). Additionally, there was a significant variance in lysozyme levels between different treatments; higher amounts were observed in treatments fed with LR and FA supplements (T1, T2 and T3), demonstrating significant differences from the control group. Following exposure to <em>Aeromonas hydrophila</em> bacteria for fourteen days post-treatment period termination revealed that zebra fish subjected to LR-FA supplemented diets had lower mortality rates compared to other groups. In conclusion as per this experiment's findings suggest that incorporating <em>Lactobacillus rhamnosus</em> along with formic acid supplements into zebra fish diet can potentially yield positive effects on its growth as well as overall health. مطالعه حاضر اثر استفاده از منفرد و توأم <em>Lactobacillus rhamnosus</em><em> </em>(LR)<em> </em>و فرمیک اسید (FA) بر شاخص‌های رشد، فعالیت آنزیم‌های گوارشی، ایمنی و مقاومت در برابر باکتری <em>Aeromonas</em> <em>hydrophila</em> در گورخر ماهی (<em>Danio rerio</em>) مورد بررسی قرار داد. به این منظور 240 قطعه گورخر ماهی با میانگین وزن 2/4±68/2 میلی‌گرم در 12 اکواریوم با تعداد 20 ماهی در هر آکواریوم توزیع شدند و با چهار جیره­ آزمایشی شامل: تیمار اول، جیره پایه (صفر درصد افزودنی،T0)، تیمار دوم با 10⁸×1CFU  پروبیوتیک  LR (T1)، تیمارسوم با 0/3 درصد FA (T2) و تیمار چهارم با 10⁸×1CFU  پروبیوتیک LR <em>و</em> 3/0 درصد FA (T4) به‌مدت 8 هفته تغذیه شدند. نتایج نشان داد که<strong> </strong>تأثیر جیره­های آزمایشی بر میزان وزن نهایی، افزایش وزن، نرخ رشد ویژه و میزان بازماندگی معنای‌دار بود به‌طوری­که ماهیان تغذیه شده با باکتری LR و FA (T1، T2 و T3) وزن نهایی بالاتری نسبت به گروه شاهد داشتند (0/05><em>P</em>). اختلاف معنی‌داری در فعالیت آنزیم‌های لیپاز و پروتئاز بین تیمارهای مختلف آزمایشی مشاهده شد و T3 دارای بیشترین فعالیت بود (05/0><em>P</em>). اختلاف معنی‌داری بین تیمارها در لیزوزیم مشاهده شد، به­طوری‌که بالاترین میزان در تیمارهای تغذیه شده با LR و FA (T1، T2 و T3) مشاهده شد که اختلاف معنی‌داری با گروه شاهد داشتند (0/05><em>P</em>).  بعد از مواجهه با باکتری <em>A. hydrophila</em><em> </em>به‌مدت 14 روز کمترین نرخ مرگ و میر در تیمارهای تغذیه شده LR و FA به‌دست آمد. نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از مکمل ­های <em>L</em>.<em> rhamnosus</em><em> </em>و فرمیک اسید در جیره غذایی گورخر ماهی می­ تواند بر رشد و سلامت آن اثرات مثبتی بگذارد. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210350_2bd6b1896bf3758cda31696f1365eb53.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Cultivation of Artemia urmiana in municipal wastewater treatment plant and underground saline water and its effect on growth, survival and reproductive factors پرورش Artemia urmiana در پساب تصفیه‌خانه شهری و آب شور زیرزمینی و بررسی تأثیر آن بر رشد، بازماندگی و فاکتورهای تولیدمثلی 46 53 210472 FA بهرنگ دانشخواه پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری، دانشگاه ارومیه ارومیه ایران. ناصر اق پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری، دانشگاه ارومیه ارومیه ایران. 0000-0002-7528-463X فرزانه نوری پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری، دانشگاه ارومیه ارومیه ایران. Journal Article 2024 06 25 Considering the cultivation of <em>Artemia</em> as a valuable food source for feeding aquatic larvae and the importance of using healthy water resources, this study investigates the cultivation of <em>Artemia urmiana</em> in treated wastewater and salty ground water, examining their effects on growth, survival, and reproductive factors. <em>Artemia</em> was cultured under six treatments, each with three replicates, including two control groups (salinities 60 and 120 ppt), two salinized treated urban wastewaters (salinities 60 and 120 ppt) and two salty ground waters (salinities 60 and 120 ppt). During the culture period, all groups were equally fed with the single-cell algae <em>Dunaliella salina</em> and wheat bran suspension. Growth, survival, and reproduction factors were measured on days 8, 11, 14, 17, 20, and 23. The results showed that the growth rate of <em>Artemia </em>in the salinized treated Urban wastewater (salinity 120 ppt) was significantly higher than in other treatments (<em>P</em><0.05). The survival rate was lower in the treated wastewater compared to the control group, but this difference was not statistically significant (<em>P</em>>0.05). The number of offspring and nauplii were significantly higher in <em>Artemia</em> grown in urban wastewater (salinity 120) than in the control group (<em>P</em><0.05). From these results, it can be concluded that unconventional waters have the potential to create a suitable environment for the cultivation of <em>A. urmiana</em>. باتوجه به اهمیت پرورش آرتمیا به­ عنوان یک منبع غذایی بسیار با ارزش در تغذیه لارو آبزیان و با توجه به محدودیت استفاده از منابع آبی سالم، این مطالعه به ­منظور بررسی پرورش آرتمیا ارومیانا (<em>Artemia urmiana</em>) در آب­ های پساب تصفیه ­خانه شهری و آب شور زیرزمینی و تأثیر آنها بر رشد، بازماندگی و فاکتورهای تولیدمثلی انجام شد. بدین‌منظور، آرتمیا در 6 تیمار و 3 تکرار شامل کنترل (شوری 60)، کنترل (شوری 120)، پساب تصفیه‌خانه (شوری 60)، پساب تصفیه­ خانه (شوری 120)، آب شور زیرزمینی (شوری 60) و آب شور زیرزمینی (شوری 120) تقسیم شدند. در طول مدت پرورش همه گروه ­ها به ­صورت مساوی با جلبک تک سلولی <em>Dunaliella salina</em> و سوسپانسیون سبوس گندم تغذیه شدند. فاکتورهای رشد، بازماندگی و تولیدمثلی در روزهای 8، 11، 14، 17، 20 و 23 محاسبه شدند. نتایج نشان داد که به­ طور کلی میزان رشد در آرتمیاهای پرورش‌یافته در پساب تصفیه ­خانه شهری (شوری 120) در سطح معنی‌داری بالاتر از سایر تیمارها بود (0/05><em>P</em>). میزان بقا اگرچه در پساب تصفیه­ خانه کمتر از آب معمولی بود اما این اختلاف در سطح معنی ­داری مشاهده نشد (0/05<<em>P</em>). نتایج تعداد اولاد و تعداد ناپلی در آرتمیاهای پرورش یافته در آب تصفیه‌خانه با شوری 120 به­ طور معن ی­داری بیشتر از گروه کنترل بود (0/05><em>P</em>). از نتایج به ­دست آمده می ­توان چنین استنباط کرد که استفاده از آب­ های نامتعارف می ­توانند پتانسیل ایجاد محیط مناسبی را جهت پرورش آرتمیا ارومیانا داشته باشند. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210472_7a38678597231c46aee41a451b148a54.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Investigation of growth performance and digestive enzymes whiteleg shrimp (Litopenaeus vannamei) fed with combined extract of brown macroalgae (MPE) and the single-cell probiotic Bacillus subtilis بررسی عملکرد رشد و آنزیم‌های گوارشی در میگوی پاسفید غربی (Litopenaeusvannmei) تغذیه‌شده با عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌های قهوه‌ای و پروبیوتیک تک‌سل (Bacillus subtilis IS0) 54 67 210473 FA پریا اکبری گروه شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. جمیله میروزهی گروه شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. زهرا میروزهی گروه شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران. امیر آرامون سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، مرکز تحقیقات شیلات آبهای دور چابهار، چابهار، ایران. Journal Article 2024 07 11 The study of the effects of macroalgae extract and probiotics of the <em>Bacillus </em>species on the Pacific white shrimp for improving aquaculture practices, enhancing shrimp health and growth, effectively managing diseases, and promoting sustainability in the industry is vital. These findings could lead to significant advancements in shrimp farming and contribute to the overall success of aquaculture. This research examines the combined effect of a blend of brown macroalgae extracts (<em>Padina astraulis</em>, <em>Sargassum ilicifolium</em>, and <em>Stoechospermum marginatum</em>) and the single-cell probiotic (<em>Bacillus subtilis</em> IS0) on the growth performance and digestive enzyme activity of whiteleg shrimp, <em>Litopenaus vannamei</em>. A total of 2400 post-larvae with an average weight of 1.02±28.9 mg were randomly divided into eight groups of 100 shrimp each (with three replicates per group). The control group received a diet without macroalgae extract (MPE) or probiotic (P), while the other groups received diets containing different amounts of macroalgae extract (15 kg^-1) and different concentrations of probiotic (1, 2 and 3 g 100 g-1 diet). Some groups also received combinations of the macroalgae extract and the probiotic at fixed concentrations. This feeding regimen lasted for 60 days. Spectrophotometer kits and devices were used to measure the activity of digestive enzymes.The results showed that the groups fed with P₂+MPE and P₃+MPE had the highest specific growth rates, final weights and weight gains, showing significant differences when compared with the control group and other experimental groups (<em>P</em><0.05).In addition, these two groups also had the lowest feed conversion ratios. However, the survival rates of the experimental groups were not significantly different (<em>P</em>>0.05). The highest enzyme activities were found in the group receiving P₂+MPE, with lipase at 8.33±11.0 U mg^-1 protein, amylase at 543.33±15.27 U mg-1 protein and protease at 488.66±10.21 U mg^-1 protein (<em>P</em><0.05). Overall, the combined use of brown macroalgae extract at a concentration of 2 g 100 g-1 diet resulted in improved growth performance and increased digestive enzyme activity in white leg shrimp. مطالعه اثرات عصاره ماکروجلبک و پروبیوتیک‌های گونه باسیلوس در میگوی پاسفیدغربی برای بهبود شیوه‌های آبزی‌پروری، بهبود سلامت و رشد میگو، مدیریت مؤثر بیماری‌ها و ارتقای پایداری در صنعت حیاتی است. بنابراین در این تحقیق به بررسی اثر توأم عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌های قهوه‌ای (<em>Padina astraulis</em>، <em> Sargassum ilicifolium </em>و <em>Stoechospermum marginatum</em>) و پروبیوتیک تک‌سل (<em>Bacillussubtilis</em> IS0) بر عملکرد رشد و فعالیت‌‌ آنزیم‌های گوارشی میگوی پاسفید غربی پرداخته شده است. در این مطالعه، 2400 پست لاروها با میانگین وزنی 1/02±28/9میلی‌گرم به‌طور تصادفی با تراکم 100 قطعه در هر واحد آزمایش توزیع شدند. هشت تیمار شامل: گروه شاهد از جیره غذایی فاقد عصاره ترکیبی ماکروجلبک (MPE) و پروبیوتیک تک‌سل (P) و بقیه گروه‌ها به‌ترتیب از جیره غذایی حاوی 15 گرم بر کیلوگرم غذا عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌ها (MPE)، 1 گرم 100 گرم غذا پروبیوتیک تک‌سل (₁P)، 2 گرم 100 گرم غذا پروبیوتیک تک‌سل (₂P)، 3 گرم 100 گرم غذا پروبیوتیک تک‌سل (₃P)، عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌ها با غلظت 1گرم بر 100 گرم غذا پروبیوتیک تک‌سل (₁P+MPE)، عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌ها با غلظت 2 گرم بر 100 گرم غذا پروبیوتیک تک‌سل (₂P+MPE) و تیمار حاوی عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌ها با غلظت 3 گرم بر 100 گرم غذا پروبیوتیک (₃P+MPE) به‌مدت60 روز تغذیه شدند. از کیت‌ها و دستگاه اسپکتروفتومتر برای سنجش فعالیت آنزیم‌های گوارشی استفاده شد. نتایج نشان داد که بیشترین میزان ضریب رشد ویژه، وزن نهایی، وزن به‌دست آمده در گروه‌های تغذیه‌شده با ₂P+MPE و₃P+MPE مشاهده شد که اختلاف معنی‌داری را با گروه شاهد و بقیه گروه‌های مورد آزمایش نشان داد (0/05><em>P</em>). کمترین میزان ضریب تبدیل غذایی در گروه‌‌های تغذیه‌شده با ₂P+MPE و ₃P+MPE مشاهده شد. میزان بقاء در بین گروه‌های مورد آزمایش تفاوت معنی‌داری را بایکدیگر نشان نداد (0/05<<em>P</em>). بیشترین میزان فعالیت آنزیم‌های لیپاز (0/11±8/33 واحد بر میلی‌گرم پروتئین)، آمیلاز (15/27±543/33 واحد بر میلی‌گرم پروتئین) و پروتئاز (10/21±488/66 واحد بر میلی‌گرم پروتئین) در گروه تغذیه‌شده با ₂P+MPE مشاهده شد (0/05><em>P</em>). به‌طورکلی می‌توان نتیجه گرفت که استفاده توأم عصاره ترکیبی ماکروجلبک‌های قهوه‌ای (<em>P. astraulis</em>، <em>S. ilicifolium</em> و <em>S.marginatum</em>) با غلظت‌های 2 گرم بر 100 گرم غذا، باعث بهبود عملکرد رشد و فعالیت آنزیم‌های گوارشی در میگوی پا سفید می‌شود. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210473_8dd51fba77536bb7a3eb0be7bd1ed58d.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Evaluation of the seasonal changes of dietary indices and composition of the gut content of the sea cucumberHolothuria leucospilota collected from Kish Island بررسی تغییرات فصلی شاخص‌های تغذیه‌ای و محتویات دستگاه گوارش خیار دریایی، Holothuria leucospilota صید شده از جزیره کیش 68 77 210710 FA سیمین نجف شاد گروه بیولوژی دریا، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران. پریسا نجات خواه معنوی گروه بیولوژی دریا، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران. مهناز سادات صادقی گروه بیولوژی دریا، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-2177-0624 مژگان امتیازجو گروه بیولوژی دریا، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 10 06 This study aimed to investigate the gut contents of the sea cucumber <em>H. leucospilota</em> in the recreational pier area of Kish Island, southern Iran. Sampling was conducted randomly at depths of 5 to 10 meters from the recreational pier station in both the summer and winter of 2019. Five samples were collected per season by divers. Sea cucumbers were stored at -20°C in aluminium foil. Additionally, environmental parameters such as water temperature, salinity, and pH were measured using a multimeter. Results showed that water temperature was significantly different (<em>P</em><0.05) between summer (27.44°C) and winter (15.44°C). Salinity was higher in winter than in summer. After examining the gut content of the collected specimens, no empty intestines were observed in winter, while 45% of intestines were empty in summer. Feeding intensity was higher in winter (0.74±0.08) compared to summer. Analysis of gut contents revealed that diatoms, blue-green algae, foraminifera, gastropods, bivalves, nematodes, and amphipods were among the dominant organisms found in the digestive tracts of this sea cucumber species. In summer, diatoms comprised 44.8%, blue-green algae 31.4%, foraminifera 13.6%, gastropods 5.2%, bivalves 4.6%, nematodes 0.2%, and amphipods 0.2% of the gut contents. In winter, these percentages were 52.4%, 26.6%, 12%, 4.6%, 3.6%, 0.4%, and 0.4%, respectively. While significant differences were observed in the percentages of diatoms, blue-green algae, foraminifera, gastropods, and bivalves between the two seasons, no significant difference was found in the percentages of nematodes and amphipods. This study suggests that diatoms and blue-green algae are key components of the diet of <em>H. leucospilota</em> in the southern waters of Iran. Therefore, the use of these organisms for the cultivation of this sea cucumber species in this region is recommended. این مطالعه با هدف بررسی محتویات دستگاه گوارش خیار دریایی <em>Holothuria  leucospilota</em> در منطقه گردشگری اسکله تفریحی جزیره کیش در جنوب ایران انجام شده است. نمونه‌برداری در دو فصل تابستان و زمستان سال 1398 به‌صورت تصادفی در عمق 5 تا 10 متری از ایستگاه اسکله تفریحی، با جمع‌آوری 5 نمونه در هر فصل توسط غواص انجام شد. خیارهای دریایی در دمای 20- درجه سانتی‌گراد درون فویل آلومینیوم نگهداری شدند. علاوه بر این، پارامترهای محیطی محل صید مانند دما، شوری و pH آب با استفاده از مولتی‌متر تعیین شدند. نتایج نشان داد که دمای آب در فصل تابستان 27/44 درجه سانتی‌گراد و در فصل زمستان 15/44 درجه سانتی‌گراد بوده و اختلاف معنی‌داری بین این دو فصل وجود دارد (0/05><em>P</em>). همچنین شوری آب در فصل زمستان بیشتر از فصل تابستان بود. پس از ارزیابی دستگاه گوارش نمونه‌های صید شده، در فصل زمستان هیچ روده خالی مشاهده نشد، در حالی‌که در فصل تابستان 45% روده‌ها خالی و مابقی آنها پر بودند. شدت تغذیه در فصل زمستان با میانگین 0/08±7/04 در مقایسه با فصل تابستان، بالاتر بود. بررسی محتویات روده نمونه‌ها در هر فصل نشان داد که دیاتومه‌ها، جلبک‌های سبز-آبی، فرامینفرها، شکم‌پایان، دوکفه‌ای‌ها، نماتودها و آمفی‌پودها از جمله ارگانیسم‌های غالب در دستگاه گوارش این گونه خیار دریایی بودند. به‌طوری‌که در فصل تابستان درصد دیاتومه‌ها 44/8%، جلبک‌های سبز-آبی 31/4%، فرامینفرها 13/6%، شکم پایان 5/2%، دوکفه‌ای‌ها 4/6%، نماتودها 0/2% و آمفی‌پودها 0/2% بود. در حالی‌که در فصل زمستان درصد این ارگانیسم‌ها به‌ترتیب 52/4%، 26/6%، 12%، 4/6%، 6/3%، 0/4% و 0/4% بود. با وجود اختلاف معنی‌دار بین درصد دیاتومه‌ها، جلبک‌های سبز-آبی، فرامینفرها، شکم‌پایان و دوکفه‌ای‌ها در دو فصل، اختلاف معنی‌داری در درصد نماتودها و آمفی‌پودها در دو فصل مشاهده نشد. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که دیاتومه‌ها و جلبک‌های سبز-آبی از اجزای اصلی رژیم غذایی خیار دریایی <em>H. Leucospilota</em><em> </em>در جنوب ایران، ساحل کیش هستند و استفاده از این موجودات برای پرورش این گونه خیار دریایی در این منطقه پیشنهاد می‌شود. http://www.aquaculturesciences.ir/article_210710_bfa0d1c6e2942d0fc4180a374cfd8e1d.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 Evaluation of hybrid support vector regression models in river water quality analysis (Case study: Kashkan River) ارزیابی مدل‌ هیبریدی رگرسیون بردار پشتیبان در تحلیل کیفیت آب رودخانه (مطالعه موردی: رودخانه کشکان) 78 90 214017 FA حمیدرضا باباعلی گروه مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خرم‌آباد، خرم‌آباد، ایران. ابراهیم نوحانی گروه عمران، مرکز تحقیقات مواد و انرژی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران. رضا دهقانی گروه علوم و مهندسی آب، بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان لرستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، خرم‌آباد، ایران. Journal Article 2024 10 27 Predicting Total Dissolved Solids (TDS) in water bodies such as rivers and lakes is challenging but essential for effective water resource management in agriculture, industry, and drinking water sectors. This study develops a hybrid intelligent model based on the Support Vector Regression (SVR) approach to predict the TDS levels in river water. Three optimization algorithms—Wavelet, Firefly, and Grey Wolf—were employed to model the TDS in river water. The study utilized hydrometric station data from the Kashkan River in Lorestan Province as a case study, using eight scenarios combining input parameters from 2003 to 2023. Model performance was evaluated using correlation coefficient, root mean square error (RMSE), mean absolute error (MAE), and Nash-Sutcliffe efficiency coefficient. Time series plots, box plots, and Taylor diagrams were used to analyze the model results. The findings indicated that the combined scenarios improved model performance. The evaluation criteria showed that the Wavelet-SVR model achieved a correlation coefficient of 0.980, RMSE of 0.881 mg/l, MAE of 0.473 mg/l, and a Nash-Sutcliffe efficiency of 0.990 during the validation phase. Overall, the results suggest that intelligent models based on the SVR approach can be an effective strategy for maintaining river quality for aquatic health. پیش‌بینی مواد جامد محلول در آب (TDS) در مسائل آبی از جمله رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و سلامت آبزیان چالش‌برانگیز است اما برای مدیریت مؤثر منابع آب در بخش‌های کشاورزی، صنعت و آب آشامیدنی ضروری است. در این مطالعه، مدل هوشمند ترکیبی مبتنی بر رویکرد مدل رگرسیون بردار پشتیبان برای پیش‌بینی میزان مواد جامد محلول در آب رودخانه توسعه داده‌شده است. بدین‌منظور در این پژوهش سه الگوریتم بهینه‌سازی شامل موجک، کرم شب‌تاب و گرگ خاکستری برای مدل‌سازی مواد جامد محلول در آب رودخانه بکار برده شد. جهت مدل‌سازی از آمار و اطلاعات ایستگاه هیدرومتری رودخانه کشکان واقع در استان لرستان به‌عنوان مطالعه موردی طی 8 سناریو ترکیبی از پارامترهای ورودی در طی سال‌های 1382 تا 1402 استفاده شد. به‌منظور ارزیابی عملکرد مدل‌ها از معیارهای ارزیابی ضریب همبستگی، ریشه میانگین مربعات خطا، میانگین قدر مطلق خطا و ضریب نش‌ساتکلیف استفاده شد. همچنین جهت تحلیل نتایج مدل‌ها از نمودار سری زمانی و باکس‌پلات و تیلور استفاده شد. نتایج نشان داد سناریوهای ترکیبی در مدل‌های موردبررسی باعث بهبود عملکرد مدل می‌شود. همچنین نتایج حاصل از معیار ارزیابی نشان داد مدل رگرسیون بردار پشتیبان-موجک دارای ضریب همبستگی 0/980، ریشه میانگین مربعات خطا (mg/l) 0/881، میانگین قدر مطلق خطا (mg/l) 0/473 و ضریب نش‌ساتکلیف 0/990 در مرحله صحت‌سنجی است. در مجموع نتایج نشان داد استفاده از مدل‌های هوشمند مبتنی بر رویکرد رگرسیون بردار پشتیبان می‌تواند رویکردی مؤثر در پایداری کیفیت رودخانه جهت سلامت آبزیان باشد. http://www.aquaculturesciences.ir/article_214017_d6ee202978783279e1c4f2202eb43dee.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2025 03 10 Bioinformatics assessment of the role of MicroRNAs in regulating the expression of genes involved in the immune system of zebrafish (Danio rerio) ارزیابی بیوانفورماتیک نقش MicroRNAها در تنظیم بیان ژن‌های دخیل در سیستم ایمنی ماهی گورخری ( Danio rerio) 91 105 216957 FA مهدی بنایی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی خاتم‌الانبیا بهبهان، بهبهان، ایران 0000-0001-6492-2096 رضا شاکری گروه محیط‌زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی خاتم‌الانبیا بهبهان، بهبهان، ایران. Journal Article 2025 01 09 This study investigated the role of microRNAs in regulating the expression of genes involved in the immune system of zebrafish through bioinformatics analysis. To achieve this, gene profiles related to the immune system of teleost fish were extracted from the NCBI website, and microRNAs targeting these genes were identified using the TargetScan and miRmap tools. The results revealed that genes such as <em>tlr3</em>, <em>nlrx1</em>, <em>saa</em>, <em>cxcl12a</em>, <em>C3</em>, <em>mhc1ze</em>, and <em>mhc2dab</em> play a crucial role in immune responses, inflammation, and oxidative stress. Notably, microRNAs dre-miR-30e-3p and dre-miR-723-5p, with scores exceeding 80, effectively regulated the <em>tlr3</em> gene, which is essential for recognizing double-stranded RNA and activating innate immune responses. Additionally, dre-miR-155, dre-miR-2194, and dre-miR-2185-5p, were identified as key regulators of the nlrx1 gene, which is pivotal in immune pathways and oxidative stress. The expression of the <em>saa</em> gene, which is involved in inflammatory responses and immune regulation, is regulated by dre-miR-135c, dre-miR-135b, and dre-miR-135a. Similarly, the <em>cxcl12a</em> gene, which encodes the chemokine SDF-1 and plays a role in immune cell migration, is regulated by dre-miR-740, dre-miR-22b, and dre-miR-22a. Furthermore, complement system genes such as <em>C3</em> are influenced by dre-miR-93 and dre-miR-128. The major histocompatibility complex genes mhc1ze and mhc2dab are strongly regulated by microRNAs such as dre-miR-101a, dre-miR-3906, and dre-miR-740. These findings, supported by comprehensive bioinformatics analyses, provide valuable insights into the role of microRNAs in regulating the zebrafish immune system and serve as a foundation for future experimental studies in this field. این مطالعه به بررسی نقش microRNAها در تنظیم بیان ژن‌های دخیل در سیستم ایمنی ماهی گورخری از طریق تحلیل بیوانفورماتیکی پرداخته است. بدین‌منظور، پروفایل­های ژنی مرتبط با سیستم ایمنی ماهیان استخوانی از پایگاه داده NCBI استخراج و microRNAهای هدف ­گیرنده این ژن‌ها با استفاده از ابزار Target Scan و miRmap شناسایی شدند. نتایج نشان داد که ژن‌هایی نظیر <em>tlr3</em>، <em>nlrx1</em>، <em>saa</em>،<em>cxcl12a</em> ، <em>C3</em>، <em>mhc1ze</em> و  <em>mhc2dab</em>نقش مهمی در پاسخ‌های ایمنی، التهاب و استرس اکسیداتیو ایفا می­کنند. از میان آنها، microRNAهای dre-miR-30e-3p و dre-miR-723-5p با امتیازهای بالاتر از 80 به‌طور مؤثری ژن <em>tlr3</em> را که در تشخیص RNA دو رشته‌ای و فعال‌سازی پاسخ‌های ایمنی ذاتی نقش دارند، تنظیم می­ کنند. همچنین، dre-miR-155 و dre-miR-2194 و dre-miR-2185-5p به‌عنوان تنظیم‌کننده‌های اصلی در تنظیم ژن <em>nlrx1</em>، که نقش مهمی در مسیرهای ایمنی و استرس اکسیداتیو دارد، شناخته شدند. بیان ژن<em>saa</em> ، دخیل در پاسخ‌های التهابی و تنظیم ایمنی، به‌وسیلة dre-miR-135c،dre-miR-135b  و dre-miR-135a تنظیم می ­شود. همچنین، ژن <em>cxcl12a</em> که کموکین SDF-1 را رمزگذاری می‌کند و در مهاجرت سلول‌های ایمنی نقش دارد، توسط dre-miR-740، dre-miR-22b و dre-miR-22a تنظیم می‌شود. از سوی دیگر، ژن‌های سیستم مکمل مانند <em>C3</em> تحت تأثیر dre-miR-93 و dre-miR-128 قرار دارند. ژن‌های <em>mhc1ze</em> و<em>mhc2dab</em>، microRNAهایی نظیر dre-miR-101a، dre-miR-3906 و dre-miR-740 به‌عنوان تنظیم‌کننده‌های قوی شناسایی شدند. این نتایج، همراه با تحلیل‌های دقیق‌تری که از ترکیب داده‌های بیوانفورماتیک حاصل شده است، به شناسایی و درک نقشmicroRNAها در تنظیم سیستم ایمنی ماهی گورخری کمک کرده و به‌عنوان مبنای مطالعات تجربی آینده در این حوزه قرار می‌گیرند. http://www.aquaculturesciences.ir/article_216957_c3073572bd99f437ca8e298214e68c1e.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2025 03 10 Change in the response of Caspian Sea trout (Salmo caspius, Kessler, 1877) to bioclimatic variables تغییر در پاسخ ماهی آزاد دریای خزر (Salmo caspius, Kessler, 1877) به متعیرهای زیست‌اقلیمی 106 116 216976 FA هادی پورباقر گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. سهیل ایگدری گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 18 The Caspian Sea trout is an economically important species of the Caspian Sea basin, and its population comes under strong pressure. Some reasons, including human activities, are accountable. In this research, the future presence distribution of this species as modulated by bioclimatic variables, and the response of this species to a set of bioclimatic variables in the present and future in different climatic situations were explored. Fishes were caught from different points of the Caspian Sea basin, and their occurrence was mapped. After recording the coordinates of their catch points, the samples were released. The probability of presence of the species in the future and present was explored throughout the basin using a MaxEnt model. Using the raster maps of species presence probability for present and future, response curves for these two time periods were constructed, and the overlapping area between the curves was calculated over a range of bioclimatic variables. The present research identified that the presence probability of the species in the future will suffer an immense decrease, and the species' response to bioclimatic variables will be diverse from the present. The area under the present and future response curves has been decreasing with time, showing an increasing difference in the response of this species with the passage of time. ماهی آزاد خزری از گونه‌های ارزشمند حوضه دریای خزر بوده که جمعیت آن در معرض فشار زیادی قرار دارد. عواملی چند از جمله فعالیت‌های انسانی در این مسئله دخیل هستند. در مطالعه حاضر، تأثیر متغیرهای زیست‌اقلیمی بر توزیع آینده این گونه و همچنین پاسخ آن به چند متغیر زیست‌اقلیمی در زمان حال و آینده، تحت سناریوهای مختلف اقلیمی مورد بررسی قرار گرفت. نمونه‌های ماهی در نقاط مختلف حوضه دریای خزر صید و محل حضور آنها ثبت گردید. نمونه‌ها پس از ثبت مختصات محل صیدشان رها شدند. با مدل مکسنت احتمال حضور زمان حال و آینده این گونه در سراسر حوضه بررسی شد. با استفاده از نقشه‌های رستر، احتمال حضور گونه در زمان حال و آینده، منحنی‌های پاسخ برای این دو زمان تخلیه و سطح مشترک این دو منحنی در گرادیانی از متغیرهای زیست‌اقلیمی برآورد شد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که احتمال حضور گونه در آینده با کاهش قابل ملاحظه‌ای روبه‌رو خواهد شد و همچنین پاسخ گونه با متغیرهای زیست‌اقلیمی، نسبت به آنچه در زمان حال مشاهده می‌شود، متفاوت خواهد بود. سطح زیر منحنی‌های پاسخ برای زمان حال و آینده با گذشت زمان کوچکتر شده که حاکی از تغییر بیشتر پاسخ این گونه با گذشت زمان می‌باشد. http://www.aquaculturesciences.ir/article_216976_20e2ea52019eeede0b962c1d1ecfef5a.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 The effect of different levels of Xylo-oligosaccharide on some blood biochemical parameters, tissue structure of intestine and expression of immune-related and growth-related genes of sobaity (Sparidentex hasta) اثرات سطوح مختلف زایلوالیگوساکارید جیره غذایی بر برخی شاخص‌های بیوشیمیایی خون، ساختار بافت روده و بیان ژن‌های وابسته به رشد و ایمنی ماهی صبیتی (Sparidentex hasta) 117 135 221662 FA علی اکبر برزن گروه شیلات، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. امین اوجی فرد گروه شیلات، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. ناصر آق گروه تکثیر و پرورش آبزیان، پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری، دانشگاه ارومیه، ایران. احمد قاسمی گروه زیست‌فناوری، پژوهشکده خلیج فارس، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. وحید مرشدی گروه شیلات و زیست‌شناسی دریا، پژوهشکده خلیج فارس، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. Journal Article 2024 09 22 The application of prebiotics as an alternative to replace the overuse of antibiotics has practical significance in sustainability of the fish farming. Prebiotics have recently been shown to have benefits in growth promotion, immunostimulation, and disease control in fish culture.The aim of this study was to evaluate the effects of dietary Xylo-oligosaccharide prebiotic on some blood biochemical parameters and intestine structure and expression of immune-related and growth-related genes in sobaity (<em>Sparidentex hasta</em>). In this regard, diets were supplemented as 3 treatments including zero (control) and containing 0.5 and 1 percent Xylo-oligosaccharide prebiotic for 8 weeks. For this purpose, 180 fish (average weight 35.14±0.8 g) were randomly distributed into 9 tank containing 300 liters with three replicates for each treatment and were fed two times daily. The results showed the glucose and triglyceride plasma content were not significantly affected by different treatments.  (<em>P</em>>0.05). The plasma cholesterol content was significantly higher in fish fed dietary 0. 5 % compared to the control group (<em>P</em><0.05). The dietary XOS had no significant effect on intestinal morphology of sobaityfish (<em>P</em>>0.05).  Also there was no significant difference in the expression level of immune-related (<em>IL-1β</em>) and growth-related genes (IGF-I) compared to control (<em>P</em>>0.05). Overall, this study showed that the diet supplemented with the used levels of Xylo-oligosaccharide had no significant effects on the parameters measured. استفاده از پری‌بیوتیک‌ها به‌عنوان جایگزین به‌دلیل استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها اهمیت کاربردی در پرورش ماهی پایدار دارد. اخیراً نشان داده شده است که پری‌بیوتیک‌ها در پرورش ماهی مزایایی مانند تقویت رشد، تحریک سیستم ایمنی و کنترل بیماری دارند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثرات پری­بیوتیک زایلو­الیگو­ساکارید جیره بر بر برخی شاخص‌های بیوشیمیایی خون، ساختار بافت روده و بیان ژن­های وابسته به رشد و ایمنی ماهی صبیتی (<em>Sparidentex</em> <em>hasta</em>) می‌باشد. سه جیره غذایی حاوی مکمل زایلو­الیگو­ساکارید با سطوح صفر، 0/5 و 1 درصد فرموله و به‌مدت 8 هفته مورد آزمایش قرار گرفت. 180 قطعه ماهی (میانگین وزنی 0/8±35/14 گرم) به‌صورت تصادفی در 9 مخزن فایبرگلاس 300 لیتری آب دریا ( 20 ماهی در هر مخزن) و هر تیمار غذایی در سه تکرار قرار گرفتند. غذا­دهی ماهی‌ها به‌صورت دو وعده در روز انجام شد. نتایج نشان داد محتوی گلوکز و تری‌گلیسرید پلاسما تیمار­های آزمایشی تحت تأثیر سطوح پربیوتیک جیره  قرار نگرفت (0.05<<em>P</em>). میزان کلسترول در تیمار 5/0 درصد زایلو­الیگو­ساکارید به‌طور معنی­ داری بالاتر از گروه شاهد بود (0.05><em>P</em>). جیره غذایی حاوی زایلو­الیگو­ساکارید هیچ‌گونه تأثیر معنی ­داری بر روی مورفولوژی روده نداشت (0.05<<em>P</em>). همچنین اختلاف معنی­داری در سطح بیان ژن وابسته به ایمنی و رشد تیمار­های آزمایشی در مقایسه با شاهد مشاهده نشد (0.05<<em>P</em>). به‌طور کلی، این مطالعه نشان داد که افزودن پری‌بیوتیک به جیره در مقادیر 0/5 و 1 درصد اثرات معنی‌داری بر فاکتور­های اندازه‌گیری شده نداشت. http://www.aquaculturesciences.ir/article_221662_5575ff1e4450d9e43a09e6411d107c76.pdf

انجمن آبزی پروری ایران مجله علوم آبزی پروری 2322-5351 12 2 2024 11 21 The effects of organic, inorganic and nanoparticle forms of zinc and manganese on the growth, development and survival of larvae in the yellowfin tuna (Acanthopagrus arabicus) using the live food enrichment method اثرات فـرم‌های آلی، معدنی و نانـوذرات عناصـر روی و منگنز بر رشد، تکـوین و بازماندگی لارو مـاهی شانک زردباله (Acanthopagrus arabicus) با استفاده از روش غنی‌سـازی غذای زنده 136 147 221831 FA رضا فرشادیان پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری دانشگاه، ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0003-3107-9981 فرزانه نوری پژوهشکده آرتمیا و آبزی‌پروری دانشگاه، ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0003-4411-7801 منصور طرفی موزان زاده پژوهشکده آبزی‌پروری جنوب کشور، اهواز، ایران. 0000-0002-2011-799X سید احمد قاسمی پژوهشکده خلیج فارس، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. انریک گیسبرت انستیتو ایرتا، واحد آبزی‌پروری، اسپانیا. 0000-0002-7457-8468 Journal Article 2025 01 10 To investigate the effects of live food enrichments with various sources of zinc (Zn) and manganese (Mn) on yellowfin seabream larvae (<em>Acanthopagrus arabicus</em>), a 42-day rearing period was conducted. Four different Zn and Mn sources were used to enrich rotifers and <em>Artemia</em>: enriched algae with Zn-Mn sulphate, nanoparticles of Zn-Mn, organic Zn-Mn glycinate, and inorganic Zn-Mn sulphate. The control group was left unenriched. The larvae were distributed in cylindrical tanks containing seawater and fed with enriched rotifers and <em>Artemia</em>. At the end of the rearing period, the resistance of fish to environmental stress was evaluated. The results obtained from samples collected at the end of the period revealed that larvae fed with algae enriched with Zn-Mn and live food enriched with organic Zn-Mn demonstrated higher wet weight and total length. The control group, algae enriched with Zn-Mn, and live food enriched with Zn-Mn nanoparticles showed increased catalase activity. Larvae fed enriched live food exhibited higher antioxidant activities compared to the control group. The amylase enzyme activity was lower in the control group than in other treatments, although this difference was insignificant compared to the organic treatment. The chymotrypsin and trypsin enzyme activity in the control group was significantly lower than in other treatments. However, this indicator was significantly higher in treatments fed diets enriched with nano and inorganic Zn-Mn compared to other treatments. The live food enriched with Zn and Mn through algae enrichment using organic sources can lead to improved metabolic performance, enhanced growth rates, reduced oxidative stress, increased antioxidant capacity, and strengthened cellular defense mechanisms in the larvae of <em>Acanthopagrus arabicus</em>. جهت بررسی اثرات غنی‌سازی غذاهای زنده با منابع مختلف روی (Zn) و منگنز (Mn) بر لارو ماهی شانک زردباله، یک دوره پرورشی به‌مدت 42 روز انجام پذیرفت. چهار منبع مختلف Zn و Mn برای غنی‌سازی روتیفر و آرتمیا استفاده شد: جلبک غنی‌شده با سولفات Zn-Mn، نانوذرات  ZnوMn ، فرم آلی (گلیسینات  ZnوMn) و فرم معدنی (سولفات Zn وMn ). گروه شاهد بدون غنی‌سازی بود. لاروها در مخازن استوانه‌ای حاوی آب دریا توزیع شدند و با روتیفر و آرتمیا تغذیه شدند. در پایان دوره، مقاومت ماهیان در برابر تنش‌های محیطی مورد سنجش قرار گرفت. نتایج به‌دست آمده از بررسی نمونه‌ها در پایان دوره نشان داد، لاروهایی که با جلبک غنی‌شده با سولفاتZn-Mn  و غذاهای زنده غنی‌شده با Zn-Mn آلی تغذیه شده بودند، وزن مرطوب و طول کل بیشتری داشتند. گروه شاهد، جلبک غنی‌شده با Zn-Mn و غذاهای زنده غنی‌شده با نانو ذرات Zn-Mn، فعالیت کاتالاز بیشتری داشتند. همچنین لاروهایی که با غذاهای زنده غنی‌شده با Zn-Mn تغذیه شدند، فعالیت‌های آنتی‌اکسیدانی بیشتری نسبت به گروه شاهد نشان دادند. میزان فعالیت آنزیم آمیلاز در گروه شاهد در مقایسه با سایر تیمارها پایین‌تر بود؛ اگرچه این اختلاف با تیمار آلی معنی‌دار نبود. فعالیت آنزیم کیموتریپسین در گروه شاهد به‌طور معنی‌داری کمتر از سایر تیمارها بود؛ همچنین فعالیت آنزیم تریپسین در گروه شاهد کمتر بود درحالی‌که این شاخص در تیمارهای غنی شده با مواد نانو و معدنی به‌طوری معنی‌دار بیشتر از سایر تیمارها بود. غنی‌سازی غذای زنده با Zn وMn  از طریق غنی‌سازی جلبک با منابع آلی می‌تواند منجر به بهبود عملکرد متابولیکی و عملکرد رشد بالاتر، کاهش استرس اکسیداتیو و افزایش ظرفیت آنتی‌اکسیدانی و نیز تقویت مکانیسم‌های دفاع سلولی در لاروهای <em>Acanthopagrus arabicus</em> شود. http://www.aquaculturesciences.ir/article_221831_1be474a42f6ac474244cbc025f8d8ec3.pdf